مركز آموزش استثنايي كوثر مشهد

فرشته ی آسمانی دیگری قید از زمینیان برداشت و پرواز کرد به آسمان،به همان جائی که بدان جا تعلق داشت .درود بر شما و سلامت باد آن دلی که برای همچو فرشته ای میگیرد و میگرید . و من نمیدانم در بزرگیشان چه بگویم و جز آرزوی صبر برای ایشان و خانواده ی محترم ....

مرثیه ای در رثاء فرشته ای از فرشتگان خدا

با خبر از حالِ ما هیچ نخواهی شدن                تا نکند با تو عشق ، آنچه به ما کرده است

 فرشته زیبا و نازنین ما معصومه عزیز ، به سمت معبود خود پرواز کرد. حَجرِ ذاتی و قائمِ بر نفسِ نفیسِ او، مُنبَعثِ از حکمتِ حضرتِ حق بود . حکمتِ حق تعالی، او را از بسیاری ازصفات بالقوه و بالفعل بشر، همچون کینه ، نفرت  حسادت، شهوت ، جاه طلبی، مال اندوزی، دروغگویی ، ناتوان و به بسیاری از اوصاف ذاتی فرشتگان الهی متّصف کرده بود . عطیه ای بوده که خداوند افتخار8 سال سیر و سلوک و عشق عارفانه  او را به ما عطا کرد. از درک ماهیت اعداد عاجز بود. چراکه معاملات و مالکیت و زمان را ؛ نه به روشِ آدمیان ، بلکه به شیوه فرشتگانۀ خود تفسیر میکرد. در مقابل ؛ ادب و شکرانِ نعمتِ الهی و راستی و صداقت را با خلوصِ فوقِ بشر و فرشته گونه می شناخت و می آموزاند. همین سبب ؛ جمع کثیری از خویشان و دوستان؛ عاشقانِ معرفت الهی ، نیک اندیشان ، متواضعان ، نیک پنداران ، نیک سیرتان  و مهربانان را  بدورش گرد آورد و تنی چند ازسخت دلان و خود اندیشان را که احترامش را منافی فرهنگ ضاله  خود تلقی میکردند از خود دورکرد. او باخصائص فرشته گونۀ خود،  درجمع خانواده و دوستان  شایستگیِ آزادی، راحتی واحترامِ مطلقِ به خود را از بدو تولد تا پروازآسمانیش حفظ کرد و هرگز خللی در این شایستگی ایجاد ننمود. بدرگاه خالقش شاکریم و راضی به رضای او . افسوس که  رسانه ها و قوانین ؛  ناتوانی درصفات برشمرده را معیارِ تمیزِ معلولیتِ ذهنی قرار داده و با نهادنِ نامِ معلولِ ذهنی،شان ومرتبۀ معصومیت آنها را حقیرجلوه دادند. به جای آنکه کردارشان را منبع اخلاق حسنه معرفی نمایند،عملا ناآگاهان را دراستنباطِ حقارت جسورکردند.چه نیکو وخردمندانه است که مجلس ایران اسلامی در قوانین و فرهنگستان ایران در وضعِ الفاظ جدید؛ موضوع له ؛ و مدلولِ «معلولان ذهنی» را به «فرشتگان زمینی خدا» ، تغییر و این افتخار را درجهان به نامِ حاکمیتِ نظامِ اسلامی ایران ثبت و بدان منتسب نمایند. این خطابه احترامشان را افزون و جفایشان راکاهش خواهد داد. او نه با کلام بلکه با عمل، معلم بزرگ اخلاق بود.  در زهد و تقوا، از هر زاهدی پیشه گرفت. چراکه : عمرِ زاهد همه بُگذشت به تمنایِ بهشت--- لیکن زاهد ندانست که در ترکِ تمناست بهشت .  حال آنکه،  زُهد و تقوایِ عمرِکوتاه او  ،  نه به تمنایِ بهشت، بلکه زِ سَرِ سِرَشتش بود . همگی یاد و خاطره او را گرامی داریم. و در خدمت و مهرورزیی به چنین کودکان معصوم  دریغ نورزیم.