داشتن حد و مرز در رفتار و اعمال کودکان ضروری است

اولین قانون این است که وقتی کودک رفتار خوبی انجام داد، با او با خوشرویی رفتار کنید. به طور مثال وقتی رفتار کودک با کودکان دیگر خوب است و اجازه می دهد که دیگران با اسباب بازی های او بازی کنند او را تحسین کنید و در بغل بگیرید.

متخصصین علوم اعصاب و روان معتقدند که وقتی عمل بد کودک بدون بازتاب بماند، سبب می شود که کودک آن عمل را تکرار کند. کودکان باید از لحن صحبت کردن، حرکات، حالت چهره و یا رفتار شما درک کنند عملی که انجام داده اند مورد تایید نبوده و خودشان آن عمل را متوقف کنند یا تکرار ننمایند.

اگر شما در برابر عمل غیر معمول کودک، هیچ واکنشی نشان ندهید کودک نمی تواند درک کند که کدام رفتار و اعمال مورد تایید شماست و اجازه دارد انجام دهد و کدام را نباید انجام دهد. پدر و مادر باید در برابر رفتارهایی که ضرر و زیانی برای خود کودک و دیگران نداشته باشد با ملایمت با او صحبت کنند و در برابر رفتار و اعمالی که موجب آزار و آسیب جدی به خود و دیگران می شود برخورد قاطع تری از خود نشان دهند.

قوانین آسان و عملی در خانه

وجود قوانین آسان و عملی در خانه سبب می شود که کودک نتیجه ی عمل خوب یا بد خود را ببیند و موجب ارضاء و رشد او در خانه شود. این مساله وقتی در سن هفت سالگی برای کودک خود جشن ادب گرفتید و مسئولیت هایی در حد توانش را به او محول کردید بیشتر نمایان خواهد شد. پدر و مادر می توانند قوانین و مسئولیت هایی را برای افراد خانه مشخص کنند و روی کاغذ بنویسند و در محلی نصب کنند.

اگر قوانین ساده و عملی در خانه وجود نداشته باشد، هیچ کس وظیفه ی خود را نمی داند و هرج و مرج ایجاد خواهد شد و هر کس به حقوق دیگری تجاوز خواهد کرد. هرچه کودک بزرگتر می شود قانون و قانونمندی را بیشتر درک می کند و به قانون خانه و قانون اجتماع بیشتر اهمیت می دهد و در آینده نوجوانی خواهد شد که اصول قانونی و اخلاقی را در همه جا در اجتماع رعایت می کند.

لازم به ذکر است که نحوه ی اجرای قانون در خانه خیلی مهم است و نباید به گونه ای با زور و اجبار و امر و نهی شدید انجام شود که برعکس بچه ها قانون گریز شوند!